Ամեն անգամ մտքով գնում եմ Չեխովի «3 քույր» պիես ու հիշում եմ Նատալյային՝ Պրոզորովի կնոջը, որը բոլոր առումներով հակասում էր ազնվատոհմիկ քույրերին: Բայց մի դրվագ է գալիս անընդհատ աչքիս. այդ պրիմիտիվ ու զզվելի, քաղքենի, գեղցի էակը, որպես տանտեր, քայլում է իր գռեհիկ կանաչ շորով տնով մեկ, սենյակից-սենյակ ու մարում է տան բոլոր լույսերը… ճիշտ սրանց նման: Սրանք մեզ հետ նույն կերպ են վարվում: Սրանք լույս մարող են:
Ու արդեն՝ ութ տարի շարունակ:
Հովհաննես Պողոսյան